Dr. Wack "A1" A1 "Kunststoff-Tiefenpfleger" Pielęgnacja plastików (Mat) 250ml

Kunststoff-Tiefenpfleger matowy przywraca kolor bez odbicia w szybie

Czym jest Dr. Wack A1 "Kunststoff-Tiefenpfleger" matowy? To odświeżenie koloru plastiku, gumy i winylu w środku i na zewnątrz, które wysycha na mat i według producenta zmniejsza odbicia deski rozdzielczej w szybie czołowej. Nie nadaje się na szkło, elementy lakierowane, bieżniki opon i elementy sterowania, czyli kierownicę i pedały.

Kunststoff-Tiefenpfleger matowy to pielęgnacja plastików od Dr. Wack, robiona w zakładzie w Baar-Ebenhausen, na wszystkie wewnętrzne i zewnętrzne powierzchnie z plastiku, gumy i winylu w aucie. Dozujesz go na ściereczkę, nie na element, potem wsiąka jakieś 5 minut i idzie zbieranie. Zostaje antystatyczny film z filtrem UV, który rozprasza światło, zamiast odbijać je z powrotem.

Stoją za tym dwa procesy starzenia, które Dr. Wack sam nazywa w karcie produktu. Plastik przez lata traci plastyfikatory, czyli te małe ruchliwe cząsteczki, które siedzą między długimi łańcuchami i pozwalają im ślizgać się po sobie. Kiedy odparują, łańcuch trze o łańcuch, element twardnieje i kiedyś pęka na krawędzi.

Równolegle promieniowanie UV rozbija pigmenty i z czerni robi się to wypłukane szarawe nic. Kunststoff-Tiefenpfleger matowy pracuje przeciw obu: według producenta wsiąka w plastik, zamiast tylko na nim leżeć, i przynosi ze sobą filtr UV. Na co dzień znaczy to tyle: nie zajmujesz się szarym nalotem, tylko tym, co go robi.

• Mat nie jest tu kwestią gustu, tylko rozpraszania. Matowa powierzchnia rzuca światło rozproszone na wszystkie strony, błyszcząca zbiera je w wiązkę, a właśnie tę wiązkę płasko stojąca szyba czołowa odsyła z powrotem w pole widzenia. Dlatego producenci aut wypuszczają deski rozdzielcze z fakturą i w ciemnym kolorze. Dwie z ośmiu zalet produktu wymienionych w karcie kręcą się wokół tego punktu: mniejsze odbicie i wyraźne dopuszczenie na plastiki już matowane.
• Pięć minut pracuje w materiale, nie na nim. Nakładasz oszczędnie przez ściereczkę albo gąbkę o drobnych porach, potem idzie 5 minut działania i przetarcie. Te pięć minut to różnica między zabarwieniem a położeniem na wierzchu: co przez ten czas nie wsiąkło, należy do ściereczki, a nie do deski rozdzielczej.
• Dwa opakowania na dwa zasięgi. Mała butelka z 50 ml to format na wnętrze jednego auta i dla wszystkich, którzy najpierw chcą zobaczyć, jak matowy jest mat na ich plastiku. Duża mieści 250 ml, czyli pięć razy tyle, i obsługuje dodatkowo zderzaki, nakładki nadkoli i listwy na zewnątrz. Użytkownicy piszą, że w środku między przejściami mijają 2 do 3 miesięcy.

Co widzimy na co dzień: Trafiają do nas często pytania, czemu plastik po zabiegu wygląda na smugowaty albo tłusty. Prawie zawsze brakuje tego samego kroku. Przetarcie po pięciu minutach to nie kosmetyka, ono dopiero robi matowy finisz. Co w czasie działania nie wsiąkło, leży na wierzchu jako film, a ten film błyszczy, klei się i ciągnie kurz. Zbierz go suchą, czystą ściereczką, nie tą od nakładania.

Pięć minut należy do plastiku, reszta do ściereczki

Na zakurzonej powierzchni ściereczką rozprowadzasz tylko kurz. Kunststoff-Tiefenpfleger matowy należy się czystej, suchej powierzchni, a dozujesz go na ściereczkę, nigdy na element.

Czyli najpierw mycie. Środek do wnętrza i szyb ściąga z powierzchni kurz, tłusty film z palców i osad z dymu, a potem musi ona wyschnąć. Kto da preparat na wilgotny materiał, rozcieńczy go i dostanie chmury zamiast równej płaszczyzny.

Potem oszczędnie dozujesz na miękką, chłonną ściereczkę albo gąbkę o drobnych porach i nakładasz równo. 5 minut działania — w tym czasie dzieje się właściwa robota, resztę tylko przeczekujesz. Potem drugą, suchą ściereczką przecierasz, aż powierzchnia wróci matowa.

Na pełne długie działanie Dr. Wack zaleca drugie przejście po jakichś 30 minutach. To ten krok, którego prawie nikt nie robi, a kosztuje ledwie trochę materiału: plastik jest po pierwszym razie w dużej mierze nasycony, druga warstwa dopełnia już tylko miejsca, które dostały za mało.

Dwa warunki brzegowe stoją jako uwaga w karcie produktu: żadnego pełnego słońca, żadnej nagrzanej powierzchni. Deska rozdzielcza, która przestała przedpołudnie w słońcu, jest dość gorąca, żeby odparować preparat, zanim ten zdąży wsiąknąć. Wtedy film leży na wierzchu i jesteś z powrotem przy smugach.

Na kierownicy i pedałach Tiefenpfleger nie ma czego szukać

Cztery powierzchnie Dr. Wack wyklucza wprost: szkło, elementy lakierowane, bieżniki opon i elementy sterowania, czyli kierownicę i pedały. Przy tych dwóch ostatnich nie chodzi o materiał, tylko o przyczepność.

Film, który ma odpychać kurz, obniża też tarcie. Na wieńcu kierownicy albo na pedale hamulca to zła cecha, bo tam twoja ręka i twój but potrzebują chwytu. Ta sama logika dotyczy drążka zmiany biegów, dźwigni hamulca ręcznego i dywaników, nawet jeśli wprost w wykluczeniu ich nie ma.

Na szkle też nie ma czego szukać. Tam nic nie wsiąka, film zostaje na wierzchu i pod światło produkuje dokładnie te smugi, z którymi właściwie walczysz. Przy oponie linia podziału biegnie subtelniej, niż to brzmi: bok jest powierzchnią gumową jak każda inna, bieżnik jest wyraźnie wyłączony.

Do tego uczciwe uporządkowanie z laboratorium. Auto Bild sprawdziło dziewięć preparatów do głębokiej pielęgnacji plastików, pod kątem odświeżenia koloru, wytrzymałości przez pięć myć, odpychania wody i kompatybilności materiałowej. Matowy A1 wygrał test z oceną 1,5, a punkty wziął przede wszystkim przy odporności na mycie i kompatybilności materiałowej. Inny produkt z tego samego pola mocniej odświeżył kolor.

Wychodzi z tego prosta reguła jeśli-to. Jeśli element ma zostać matowy, czyli deska rozdzielcza, boczki drzwi, plastiki z fakturą i te już matowane, bierzesz tę wersję. Jeśli przy czarnym trimie chcesz maksymalnej głębi koloru, na nielakierowanych plastikach zderzaka, nadkola i listwy, a stopień połysku nie gra tam roli, właściwszym narzędziem jest błyszcząca wersja Tiefenpflegera.

I granica w drugą stronę: Tiefenpfleger niczego nie matuje, co błyszczy fabrycznie. Sam połysku nie nakłada, tyle. Dekor piano black na konsoli środkowej zostaje więc błyszczący, niezależnie od tego, ile razy tam popracujesz.

O trwałości w środku decyduje kurz, nie deszcz

Długie działanie, którym reklamuje się Dr. Wack, to parametr zewnętrzny. Opisuje, ile przejazdów w deszczu i myć auta wytrzyma film. We wnętrzu żadne z tych dwóch nie atakuje.

W środku decyduje kurz. Antystatyczny znaczy, że powierzchnia nie trzyma już ładunku elektrostatycznego, na którym kurz się osadza. Poznasz to po tym, że szary nalot wraca wolniej i daje się zebrać na sucho, zamiast wracać do niego z wilgotną ściereczką. Użytkownicy piszą o dwóch do trzech miesiącach, zanim wypada kolejne przejście.

Na zewnątrz rachunek wygląda inaczej. Przy czarnym trimie przeciw filmowi pracują deszcz, sól drogowa i myjnia, i dokładnie tam test mierzył wytrzymałość. Przypadek szczególny też stoi w karcie produktu: Kunststoff-Tiefenpfleger matowy ściąga z plastikowych elementów resztki past i wosku. Kto po polerce ma na zderzaku białe obwódki, trzyma tu narzędzie do tego w ręce.

Komu to konkretnie pomaga: kierowcom, których kokpit dostaje więcej słońca niż reszta auta, czyli kabrioletom i wszystkiemu, co stoi na stałe na dworze. I wszystkim, którzy rano albo wieczorem jadą pod nisko stojące słońce. W grudniu słońce stoi u nas w południe ledwie 15 stopni nad horyzontem, jego światło trafia w szybę czołową prawie stycznie, a wtedy stopień połysku deski rozdzielczej współdecyduje o tym, ile widzisz.

Kto przeciera wnętrze auta dwa razy w roku i żyje z szarym odcieniem, nie potrzebuje działania w głąb i znajdzie prostsze środki w kategorii pielęgnacja plastików. A kto ma kokpit z piano black i powierzchnie ekranów, i tak robi tu tylko partie z fakturą dookoła.

Na koniec test, którego żaden producent nie zapisuje: wyniku nie oceniaj na desce rozdzielczej, tylko na szybie czołowej. Zaraz po przetarciu każda obrobiona powierzchnia wygląda dobrze, z góry, przy świetle wnętrza, z pół metra.

Czy materiału zostało za dużo, zdradzi dopiero spojrzenie z fotela kierowcy pod światło. Usiądź w środku i poszukaj w szybie konturu deski rozdzielczej. Jest — brakuje przejścia suchą ściereczką. Nie ma — robota jest czysta.

Stosowanie Dr. Wack A1 "Kunststoff-Tiefenpfleger" matowego

Od czystego podłoża do drugiego przejścia

Powierzchnia musi być wcześniej czysta i sucha. Kurz, tłusty film z palców i osad z dymu w dół, potem daj jej wyschnąć. Na wilgotnym materiale preparat się rozcieńcza i zasycha w chmury.

Wstrząśnij dobrze butelką. Produkt idzie oszczędnie na miękką, chłonną mikrofibrę do wnętrza i szyb albo na gąbkę o drobnych porach, nigdy prosto na element. Stamtąd równo na powierzchnię, zachodzącymi na siebie pasami, bez docisku.

Daj jakieś pięć minut działania. W tym czasie preparat wsiąka w plastik. Co potem jeszcze leży na wierzchu, należy do ściereczki: przetrzyj drugą, suchą ściereczką, aż powierzchnia wróci matowa. To przetarcie jest krokiem, który decyduje o tym, czy wyjdzie mat, czy tłusty połysk.

Na pełne długie działanie powtórz zabieg po jakichś 30 minutach. Drugie przejście potrzebuje wyraźnie mniej materiału niż pierwsze, bo obsługuje już tylko miejsca, które dostały za mało.

Na zewnątrz, przy czarnym trimie, czyli na zderzaku, nakładce nadkola i listwie, pracujesz tak samo. Tam matowy Tiefenpfleger ściąga dodatkowo resztki past i wosku, które po polerce lakieru zostają jako jasne obwódki.

Uwagi: Nie stosuj na szkle, elementach lakierowanych i bieżnikach opon, i nie na elementach sterowania, czyli kierownicy i pedałach — film obniża tam przyczepność. Boku opony to nie dotyczy, tylko bieżnika. Nie pracuj w pełnym słońcu ani na nagrzanych powierzchniach, bo produkt przyschnie, zanim zdąży wsiąknąć; deska rozdzielcza po przedpołudniu w słońcu potrzebuje najpierw cienia i czasu. Tiefenpfleger nie matuje powierzchni błyszczących fabrycznie, dekor piano black zostaje błyszczący. Butelkę przechowuj zabezpieczoną przed mrozem.